ԹՈՒՐՔԱԿԱՆ ԴԻՎԱՆԱԳԻՏՈՒԹՅՈՒՆԸ ԹՈՒՐՔԱԿԱՆ ԲՆՈՒՅԹ Է

Հարցազրույց թուրքագետ, վերլուծաբան Մուշեղ ԽՈՒԴԱՎԵՐԴՅԱՆԻ հետ
 
-Մուշեղ, ուրախ եմ հանդիպման եւ հարցազրույցի հնարավորության համար: Տեղային հայրենասիրությամբ չեմ տառապում, բայց քեզ նման հայրենակից ունենալը հաճելի զգացողություն է:
-Փոխադարձ, որովհետեւ ես տեսնում եմ, թե դուք Սիսիանի խնդիրներն ինչպես եք բերում դաշտ: Իրականում, սովորաբար, շատ մարդիկ խնդիրները դաշտ չեն հանում, իսկ եթե խոսում են դրանց մասին, հիմնականում` անձնական ակնկալիքներով: Բայց խնդիրները պիտի բարձրացվեն անկեղծորեն, որ հարցերը լուծվեն: Դուք սիսիանյան խնդիրները բարձրացնում եք` դրանք լուծված տեսնելու նպատակով: Ու դա անում եք սիրով, ցավով, ակնկալիքով…
-Շնորհակալ եմ:Մուշեղ, հիմա խոսենք քո մասնագիտությունից եւ դրան առնչվող խնդիրներից: Դու թուրքագետ-վերլուծաբան ես` այսօր շատ պահանջված եւ շատ անհրաժեշտ մի մասնագիտություն` հայ-թուրքական բարդ եւ խնդրահարույց հարաբերությունների խորապատկերում: Ի՞նչը գրավեց, ի՞նչը մղեց քեզ դառնալ թուրքագետ:
– Շատերն ասում են` ինչ ես գտել այդ լեզվի մեջ, թուրք ազգն ինչո՞վ է գրավում քեզ: Իրականում թուրքն ինձ չի հրապուրում, որովհետեւ ես չեմ ընդունում նրանց հակահայ քաղաքականությունը, բայց նրա հետ քաղաքականություն վարելու համար դու նրան պիտի ճանաչես իրապես: Թուրք ազգն ուսումնասիրության համար բավականին հետաքրքիր է: Առանց նրան ուսումնասիրելու չես կարող նրա հետ հարաբերություններ հաստատել:
Մանկությանս տարիներին Աղիտու գյուղում շատերն էին հաճախ խոսքի մեջ ադրբեջաներեն լեզվով մեջբերումներ անում, քանի որ տարիներ շարունակ ապրել են նրանց հարևանույթամբ, կամ` Ադրբեջանից եկած փախստականներ էին, և իմ մեջ հետաքրքրություն առաջացավ սովորել ինչպես թուրքերեն, այնպես էլ ադրբեջաներեն լեզուները, հասկանալ այդ մեջբերումների իմաստը։ Հետո երբ թուրքերեն հեռուստաալիքներ էի նայում, դարձյալ շատ էի ուզում իմանալ, թե ինչ են ասում: Դա գրավում էր ինձ: Ու իմ մեջ պահանջ առաջացավ սովորել այդ լեզուն: Երբ ընդունվել եմ բուհ, պատմության ֆակուլտետ եմ ընդունվել, հետո եմ որոշել տեղափոխվել միջազգային հարաբերությունների բաժին: Արաբերեն, պարսկերեն, թուրքերեն լեզուների ընտրանքի մեջ ընտրությունը կանգ է առել թուրքերենի վրա: Այդ տարիներին հայ-թուրքական շփումները սկսել էին քիչ թե շատ տեղաշարժվել, սկսվել էր ֆուտբոլային դիվանագիտությունը, բազմաթիվ թուրքեր էին գալիս Հայաստան: Դասախոսս ինձ ծանոթացրեց Տիրան Լոքմագյոզյանի հետ, ով ժամանակին աշխատել էր  Հրանտ Դինքի հետ` «Ակոս» թերթում: Թուրքերենին զուգահեռ նա ինձ սովորեցրեց ճանաչել, թե ով է թուրքը, հասկանալ նրա բնույթը, ծանոթացրեց բազմաթիվ թուրքերի հետ: Ես թարգմանչի դեր էի կատարում: Նրանց հետ շփվեցի, հասկացա, որ թուրքերը նման չեն մեզ առհասարակ եւ իրենց բնույթով, եւ մտածելակերպով: Հայկական մենթալիտետի մեջ կա առաջնորդ դառնալու անհագ հակում, թուրքերի մեջ մի փոքր այլ է. նրանք շատ հաճախ իրենք են իրենց մեջ փնտրում իրենց առաջնորդին: Եթե թուրքը տեսնում է, որ որեւէ մեկն օժտված է առաջնորդի ունակություններով ու կարող է իրեն առաջնորդել, ոչ թե խանդում, այլ ընդունում է նրա` առաջնորդ լինելը եւ անվերապահ ենթարկվում նրան` ինչ տարիքի էլ նա լինի: Դա գալիս է արեւելյան բնազդային մտածելակերպից։
-Դա լա՞վ է:
-Դա վատ չէ, բայց երբեմն հասնում է ծայրահեղության: Մշտապես առանց մտածելու ենթարկվելը լավ չէ, քանի որ դա երբեմն թույլ չի տալիս մտավոր առումով զարգանալ, ինքնուրույն դատողություններ անել: Թուրքն ունի վրեժխնդիր լինելու իր ձեւը: Նա երբեք քեզ վրա չի գոռա, եթե նեղացած է, բայց կհարվածի թիկունքից հատկապես այն ժամանակ, երբ չես սպասում:
-Այսինքն` թուրքի դիվանագիտություն, ինչը մասնավորաբար նույնացվում է արեւելյան դիվանագիտության հե՞տ:
-Թուրքական դիվանագիտությունը թուրքական բնույթ է: Թուրքական դիվանագիտությունը ոչ թե արեւելյան դիվանագիտություն է, այլ` թուրքական բնույթ: Եթե մեջքից խփելը, քնած մարդուն սպանելը, երեսին ժպտալը-ետեւից հարվածելը համարում են դիվանագիտություն, ես դա դիվանագիտություն չեմ համարում, համարում եմ բնույթ: Իսկ ամեն բնույթի մարդու հետ պետք է իր ձեւով շփվել: Եթե մենք պիտի թուրքերի հետ հարաբերվենք, պետք է որոշակի տարածություն պահպանենք, քանի որ մեր եւ թուրքերի բնույթի անհամատեղելիության պարագայում մենք պարտավոր ենք վարել բավականին զգույշ քաղաքականություն: Կա թուրքական այսպիսի ասացվածք` թուրքի ընկերը միայն թուրքն է:
-Կա նաեւ հայկական ասացվածք` թուրքի հետ ընկերություն արա, բայց փայտը ձեռքիցդ մի գցիր:
-Այո: Եվ անկախ ամեն ինչից, պետք է ընդունենք, որ նրանք մեր հարեւաններն են, նրանք  այդպիսն են, եւ իրականությունից փախչել չենք կարող: Պարզապես թուրքի հետ պետք է շփվել՝ գիտակցելով, որ նա լրիվ ուրիշ բնույթի եւ այլ արժեքներ դավանող ժողովուրդ է: Դրա համար մենք նույնպես պետք է ունենանք ճկուն եւ համարժեք դիվանագիտություն:
 – Հայ-թուրքական հարաբերությունները դատապարտված են մնալ այնպիսին, ինչպիսին կա՞ն, քանի դեռ չի լուծվել այդ հարաբերությունների գլխավոր խնդիրը` հայոց ցեղասպանության ընդունումն ու դատապարտումը:
-Միանշանակ: Հայոց ցեղապանությունն այն գլխավոր խոչընդոտն է, որը խանգարում է հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորմանը: Միաժամանակ այս հարցում կա երկու մոտեցում. ըստ թուրքական մոտեցման եթե Թուրքիան ճանաչի հայոց ցեղասպանությունը, մյուս ժողովուրդները` հույները, արաբները, ասորիները նույնպես կսկսեն բարձրաձայնել իրենց ցեղասպանության մասին: Կդրվի Դերսիմի ալեւիների ցեղասպանության հարցը: Բայց քանի Թուրքիան այսօր պետական մակարդակով տանում է երկրի բնակչության թուրքացման քաղաքականություն, որը բացատրվում է Թուրքիայի ազգային անվտանգության տեսանկյունից, այսօր ցեղասպանություն ասվածը փորձում է հնարավորինս սահմանափակել: Իսկ թուրք ազգը բավականին զգայուն է իր ազգային հեղինակության առումով:
-Հայերը զգայուն չե՞ն:
-Իհարկե զգայուն են, բայց հայերը շատ դեպքերում միասնական չեն ընկալում ազգայինի գաղափարը, եւ դա մեր թույլ ու խոցելի կողմն է: Թուրքի համար եւս կան իրեն բնորոշ ծայրահեղություններ. նրա համար շատ ավելի կարեւոր է դիմացինի կարծիքն իր մասին, քան` իր իրական կարծիքը: Երբ իրեն ուղիղ ասում ես, որ տեղի է ունեցել ցեղասպանություն, ու դու պիտի ճանաչես, նա շուրջն է նայում` տեսնի` հո կողքից մեկ ուրիշը չլսե՞ց դա…
-Բայց աշխարհը վաղուց արդեն գիտի…
-Աշխարհը գիտի, սակայն թուրքի համար խոստովանել, որ ինքն արել է ցեղասպանություն, դեռևս պատրաստ չէ դրան, որովհետեւ Թուրքիայում դպրոցից սկսած նրան դաստիարակում են Աթաթուրքի խոսքերով` ես երջանիկ եմ, որ թուրք եմ, ես հպարտ եմ, որ թուրք եմ և այլն:  Ցեղասպանությունն էլ համարում են հայերի անհիմն պնդումները: Քրդերն, օրինակ, այլ վերաբերմունք ունեն. նրանք լավ էլ գիտեն, որ եղել է ցեղասպանություն, ու իրենք էլ մասնակցել են դրան, իրենք են զավթել հայերի տարածքները, Արեւմտյան Հայաստանում այսօր իրենք են ապրում, ու վախենում են դրանք կորցնելուց: Միանգամից պարտադրել թուրքին ճանաչել ցեղասպանությունը, բավականին բարդ գործընթաց է:
-Ինչո՞ւ` միանգամից: 100 տարի է արդեն:
-Ճանաչման գործընթացի մասին եմ ասում: Թուրքիայի նախագահ Թուրգութ Օզալը, օրինակ, 90-ականներին այսպիսի հայտարարություն արեց` քանի որ ես հոգնել եմ այդ հարցից, ասեք` ինչքան է գումարը` տանք-պրծնենք: Դրանից մի քանի օր հետո նա անհյատ հանգամանքներում մահացավ, ու շատերը դա կապում են այդ հայտարարության հետ, քանի որ, կարծես, նա փորձեց դնել ցեղասպանության ճանաչման սկիզբը:
Մի կարեւոր հանգամանք եւս ասեմ` հայոց ցեղասպանության հարցն այսօր Թուրքիայի համար երկրորդական հարց է: Նրա համար ավելի գլխավոր հարցեր կան. Թուրքիայի թիվ մեկ խնդիրն այսօր երկրի գոյությունը պահելն է: Թուրքիան բազմազգ երկիր է, թե իշխանությունը, թե ազգային անվտանգության ծառայությունը մտահոգված են, որ իրենց երկիրը ամեն րոպե կարող է մասնատվել, կայսրությունը կարող է փլուզվել: Իսկ իրականում թուրք կոչվող միատարր ազգ որպես այդպիսին գոյություն չունի: Թուրք 19-րդ դարում անվանել են սուլթանի իշխանությունը սիրող մահմեդականներին: Դրանից հետո թուրք բառը նրանց մեջ ստացել է դրական իմաստ` որպես իշխանամետ հասկացություն: Եթե դու թուրք ես, ապա սուլթանական իշխանության կողմնակից ես: Դրանից հետո բոլորը սկսեցին ասել` ես թուրք եմ` իրենց  պաշտպանված զգալու համար: Իսկ Քեմալ Աթաթուրքի օրոք թուրք բառն ընդունեց պաշտոնական բնույթ: Բոլորը, ովքեր հավատարիմ էին Քեմալ Աթաթուրքին, կոչվեցին թուրք: Ոչ մի թուրք այսօր միատարր չէ, նրանց արմատների մեջ կա եւ օղուզ, եւ չերքեզ, եւ հայ, եւ հույն, եւ թաթար և քուրդ և այլն: Թյուրքական ցեղերի խառնուրդ են: Այսօր Թուրքիայում ապրում են 3-5 միլիոն ծպտված հայեր, որոնց թուրքերը անվանում են «gizli ermeniler»` «գաղտնի հայեր», ինչպես նաև միլիոնավոր քրդեր` եւ թուրք, եւ քուրդ անվան տակ, եւ Թուրքիան այսօր շատ լուրջ խնդիր ունի նման բարդ պայմաններում պահել երկրի միասնությունը:
-Մեզ` հայերի՞ս համար հայոց ցեղասպանության հարցը որ տեղում է:
-1990- ականներին ողջ հայ ազգի համար այն առաջին տեղում էր, քանի որ անկախացումից հետո այն գաղափարները, որ խորհրդային ժամանակաշրջանում խեղդված էին, միանգամից հորդեցին: Հիմա եւս Հայոց ցեղասպանության թեման մեր հասարակության համար առաջնային դիրքեր է զբաղեցնում: Մի քանի տարի առաջ, որպես թարգմանիչ, մի թուրք լրագրողի հետ այցելել էի Արմավիրի գյուղերից մեկը: Լրագրողին հետաքրքրում էր, թե ինչ հիշողություն ունեն ցեղասպանության մասին Թուրքիայից եկած հայերն ու տեղաբնակները:  Շատերը նշեցին, որ պահանջատեր են, շատերն էլ նշեցին, որ պահանջատեր լինելու հետ մեկտեղ պետք է կարգավորել Թուրքիայի հետ հարաբերությունները, բացել սահմանները, աշխուժացնել երկկողմ տնտեսական հարաբերությունները․․․
– Այսինքն` 90-ականներից ցայսօր խնդիրների առաջնատեղության փոխատեղություն է կատարվե՞լ:
-Կամաց – կամաց ռոմանտիզմն իր տեղը զիջում է պրագմատիզմին: Լավ է թե վատ, չենք կարող ասել, բայց եթե ժողովուրդն ունի սոցիալական լուրջ խնդիրներ, ենթագիտակցորեն փորձում է խնդրի լուծումը գտնել ուրիշ գաղափարների հաշվին: Ադրբեջանական քարոզչությունը հենց դրված է այդ հիմքերի վրա: Ըստ նրանց` եթե լուծվի ղարաբաղյան հարցը` իրենց առաջարկած պայմաններով, կբացեն սահմանը, Թուրքիան էլ կբացի, կսկսեն առեւտուր, մենք էլ կբարգավաճեք, իրենք էլ: Բայց այստեղ կա մի շատ փխրուն հարց. արդյո՞ք Ղարաբաղի հարցը կամ` ցեղասպանության հարցը իրենց առաջարկած ձեւով լուծման դեպքում իրենք կկատարեն իրենց խոստումները, դժվար է ասել, քանի որ եւ թուրքերը, եւ ադրբեջանցիները սկզբունքներ չունեն, նրանք գործում են` իրավիճակից կախված: Իսկ նման երկկողմանի թշնամական քարոզչության պայմաններում երկու հարեւան ազգերը պատրաստ չեն խաղաղ գոյատեւելու: Ժամանակ է պետք նախկին վստահությունը վերականգնելու համար: Բայց այսօր պատմության մեջ այն քիչ դեպքերից է, որ մեզ հաջողվում է համեմատաբար քաղաքական իրավիճակին համարժեք քաղաքականություն վարել, այսինքն` նրանց պայքարի սրման պարագայում մենք խուճապի չենք մատնվում եւ կարողանում ենք մանեւրել:
-Պարզաբանիր խնդրում եմ այդ մանեւրելը:
-Մենք բավականին լավ հարաբերություններ ունենք երկու հակամարտող գերտերությունների` Ռուսաստանի եւ ԱՄՆ-ի հետ: Փորձենք հասկանալ այլ երկրների օրինակով. ի՞նչ տեղի ունեցավ Ուկրաինայի հետ, երբ նա փորձեց արհամարհել ռուսական շահերը: Ուկրաինան հաշվի չառավ, որ իր տարածքը Ռուսաստանի նման գերտերության համար կենսական գոտի է, երես թեքեց նրանից շատ ապաշնորհ ձեւով, եւ ինչ ստացավ` պատերազմ, տնտեսական անկում: Ուկրաինայի նման մեծ պետությունը չկարողացավ այդ թնջուկի մեջ կողմնորոշվել, մինչդեռ Հայաստանի ղեկավարությունը այնպիսի քաղաքականություն է վարում, որը չի արհամարհում ոչ ռազմավարական դաշնակից Ռուսաստանին, ոչ արեւմտյան երկրներին: Այսօր մենք բավականին լավ հարաբերություններ ուենք Ռուսաստանի, ԱՄՆ-ի,  Իրանի հետ, ընդ որում այն պարագայում, երբ պատժամիջոցներ էին իրականացվում Իրանի դեմ։
-Մենք ունե՞նք մեր ինքնուրույն քաղաքականությունը:
-Այսօր մենք վարում ենք այնպիսի քաղաքականություն, որը մեր շահն է հետապնդում: Հայաստանն այսօր ունի մաքսիմում քիչ խնդիրներ. Ղարաբաղյան հարցը մնաց 90-ականներից, ցեղասպանությունը` 20-րդ դարասկզբից…
-Բայց անընդհատ խնդիրներ շալակելով գնում ենք` դրանց լուծման անորոշ հեռանկարով…
-Միանշանակ, ու դա եղել է ինքնուրույն պետություն չունենալու հետեւանքով, մենք մեր ինքնուրույն քաղաքականությունը չենք իրականացրել: Հիմա եկել է այնպիսի մի ժամանակաշրջան, որ պիտի մեր հարեւանների հետ մեր հարաբերությունները մենք կարգավորենք: Ղարաբաղյան հարցը ինչու մինչ օրս չի կարգավորվում, որովհետեւ ադրբեջանական կողմը բավական անզիջում դիրքորոշում ունի այդ հարցում, բացի այդ հաճախ այդտեղ բախվում են գերտերությունների շահերը: Ղարաբաղյան հարցի լուծման համար պետք է լինի այնպիսի միջավայր, որտեղ լինի համաձայնություն, փոխզիջում, և համատեղվեն խնդրում առկա գերտերությունների շահերը:
-Այդպես հնարավո՞ր է, շահերի բախման ժամանակ մեկը կորցնում է, մեկը շահում…
-Ներկայումս աշխարհում ստեղծվել է այնպիսի իրավիճակ, որ ղարաբաղյան հարցը պիտի լուծվի երկու պետությունների շահերից էլ բխելով: Չի կարող ղարաբաղյան հարցը լուծվել կոնկրետ որեւէ մեկի օգտին:
-Հարաբերությունների կարգավորման ի՞նչ տեսլական կա:
-Թեեւ Թուրքիայի հետ սահմանը փակ է, բայց գաղտնիք չէ, որ առեւտրատնտեսական որոշակի կապեր կան: Հայաստանն առաջարկում է հարաբերությունները կարգավորել առանց նախապայմանների, իսկ թուրքերը` նախապայմաններով: Ադրբեջանի հետ մի քիչ այլ է: Ադրբեջանի հետ ղարաբաղյան հարցի լուծումից հետո ատելության մթնոլորտը պիտի մի քիչ մեղմվի: Թուրքական կողմի համար էլ հայոց ցեղասպանությունը կամ ղարաբաղյան հարցը սամանները փակելու պատրվակ է: Իրականում թուրքական կողմն ավելի լուրջ խնդիրներ է լուծում, մասնավորապես փորձում է դրանով կոտրել հայկական կողմին, թուրքերի համար դեռեւս անսովոր է, որ հայն անկախ ազգ է` անկախ պետականությամբ, եւ խնդիր ունի տարանջատել Հայաստանին ու սփյուռքին: Շրջափակման, սահմանները չբացելու նպատակն է` կոտրել հայի ոգին, որ նա հրաժարվի իր ազգային գաղափարներից:
-Մենք նման ենք պաշարված ամրոցի… եւ ամրոցը կամաց-կամաց դատարկվում է…
-Պաշարված վիճակը կավարտվի այն ժամանակ, երբ գերտերությունների շահերը համընկնեն: Իսկ քանի որ Թուրքիան համարվում է ՆԱՏՕ-ի պլացդարմը, Հայաստանն էլ Ռուսաստանի ռազմավարական դաշնակիցն է, հետեւաբար Հայաստան – Թուրքիա սահմանը հաճախ ընդունված է անվանել Ռուսաստան-ՆԱՏՕ սահման, ու սահմանի փակ լինելը հենց դրանով է պայմանավորված: Այնպես չի, որ սահմանների փակ լինելուց թուրքերն ու ադրբեջանցիները նույնպես չեն տուժում: Հայաստանում կմնա այնքան մարդ, որքան որ նա կարող է նրանց աշխատանքով ապահովել: Սա կապում եմ միմիայն արտաքին գործոնների հետ: Փակ սահմանների պարագայում բարդ է պատերազմող երկրի համար ստեղծել շատ աշխատատեղեր, որովհետեւ պետության միջոցների մեծ մասը գնում է պաշտպանության վրա: Մեզ համար թիվ մեկ խնդիրը մեր բանակը պահելն է:
-Իսկ պետական ոչ ճիշտ կառավարումը գործո՞ ն չէ…
-Ոչ մի կառավարում իդեալական չէ: Հայաստանն այսօր գտնվում է գերտերությունների շահերի արանքում, եւ միայնակ չի կարող տնտեսություն զարգացնել, դրա համար մենք այսօր խնդիր ունենք մեր ադեկվատ քաղաքականությամբ փորձել գերտերությունների հետ ստեղծել այնպիսի հարաբերություններ, որից մեր տնտեսությունը հնարավորինս չտուժի և ավեին, արձանագրի զարգացման միտումներ: Երբ կարողանանք գերտերությունների մոտ վստահության մթնոլորտ ստեղծել, նրանք կզգան, որ իրենց շահերի դեմ մենք ոչինչ չունենք, մեր քաղաքականությունն ենք վարում: Վաստակելով մեկ գերտերության թշնամանքը, մյուս գերտերությունը շատ հանգիստ կարող է քեզ զոհաբերել: Միջազգային քաղաքականության մեջ չկան ընկերներ, կան հավերժական շահեր: Դրա համար եթե Հայաստանը կարողանա այնպիսի վստահություն առաջացնել, որ մեկի շահի պարագայում մյուսի շահը չի տուժի, այդ ժամանակ, ըստ իս, ղարաբաղյան հարցի լուծումն էլ ավելի իրատեսական կդառնա, ցեղասպանության ճանաչման հարցն էլ:
-Ի՞ նչ հուսադրող միտումներ կան այս թնջուկում:
-Մենք աշխարհագրական դիրքով տարանցիկ ենք, բայց երկու հարեւանների հետ ունենք շատ բարդ հարաբերություններ: Երկրի ղեկավարությունը խնդիր է դրել կարգավորել այդ հարաբերությունները: Ֆուտբոլային դիվանագիտությունը համարում եմ ոչ թե ձախողված, այլ` առկախված, քանի որ հայ-թուրքական եւ հայ-ադրբեջանական հարաբերությունների բարելավումը մեզ համար ունի կենսական նշանակություն: Թուրքիայի նախագահի` Հայաստան գալը մեծ համարձակություն էր նրա կողմից: Նա իր հեղինակությունը դրեց վտանգի տակ, բայց ընդունեց Հայաստանի նախագահի հրավերը: Մթնոլորտն այնպիսին էր, որ բավականին ռիսկային իրադարձություններ կատարվեցին:
Քանի որ ճակատագրով դատապարտված ենք մեր հարեւանների հետ ապրել նույն աշխարհագրական եւ աշխարհաքաղաքական տարածքում, պարտավոր ենք նրանց հետ պահպանել նորմալ հարաբերություններ, եթե ոչ` դաշնակցային, բարեկամական, գոնե` նորմալ, դրացիական հարաբերություններ: Քանի որ շատ բարդ ժամանակաշրջան ենք ապրում, ներկայումս մեր ղեկավարությունը այդ բարդ իրավիճակում հնարավորինս ճկուն կերպով փորձում է այդ ամենի տակից դուրս գալ եւ վարում է այնպիսի ճկուն քաղաքականություն, մանավանդ` գերտերությունների պայքարի նման սրված պայմաններում, Մերձավոր Արեւելք, Ուկրաինա, եւ փորձում է անել ամեն ինչ, որ գերտերությունների պայքարի մարտադաշտը չտեղափոխվի Հայաստանի Հանրապետության տարածք:
-Լավ, Մուշեղ, ամփոփենք մեր զրույցը. որպես վերլուծաբան եւ թուրքագետ, դու բավականին ակտիվ գործունեություն ես ծավալում Երեւանում, անընդհատ հարցազրույցներ, ասուլիսներ… Հիմա դու հարցազրույց ես տալիս քո ծննդավայր Սիսիանի «Որոտան» թերթին…
-Շատ մեծ հպարտությամբ եւ սիրով եմ դա անում: Անկեղծ ասած` երազել եմ նույնիսկ, երբ կգա մի օր, որ հարցազրույց կունենամ իմ հայրենի թերթի հետ: Հարազատ միջավայրը ձգում է: Իսկ Սիսիանն իմ հարազատ միջավայրն է, Երեւանի Նոր Նորք վարչական շրջանը նույնպես, որտեղ ես հիմա ապրում եմ: Եւ շատ ուրախ եմ, որ կա նման մակարդակի ու որակի համարձակ լրատվամիջոց: Հայրենի թերթում հարցազրույց ունենալը կհարստացնի վերլուծաբանի ու թուրքագետի իմ կենսագրությունը: Ուրախ եմ եւ շնորհակալ:
Զրույցը` Արեւհատ ԱՄԻՐՅԱՆԻ
21.08.2015

Ավելացնել կարծիք

Ձեր էլփոստի հասցեն չի հրապարակվելու: Պահանջվող դաշտերը նշված են *