ՆԿԱՐՆ ԱՆԱՎԱՐՏ Է ՄՆՈՒՄ

Ա.Հովհաննիսյանը ծնվել է 1978թ.-ին: Ավարտել է Սիսիանի գեղարվեստի դպրոցը: 24 տարեկանում, երբ սովորաբար ավարտում են բուհը, Արշակը նոր միայն ընդունվել եւ 2008-ին ավարտել է Գեղարվեստի ակադեմիան: Այժմ գեղանկարչություն է դասավանդում Երեւանի Մաշտոցի անվան համալսարանում, նկարում է, ցուցադրվում նաեւ հայրենի քաղաքում: Ցուցահանդեսից հետո զրուցեցինք Արշակի հետ:

-Ինչո՞ւ այդքան ուշ որոշեցիր ստանալ մասնագիտական կրթություն:
-Հանգամանքներն այդպես դասավորվեցին: Բայց նկարել եմ միշտ, երեխա ժամանակվանից: Նկարում էի պատերին, երբ այլեւս տեղ չէր լինում, բարձրանում էի սեղանին, որ բոյս հասներ: Հայրս մի քանի անգամ ստիպված է եղել տունը վերանորոգել: Սկզբում նկարում էի ծնողներիս, ինչ տեսնում էի շրջապատում: Մի անգամ, 2-3-րդ դասարանում, նկարեցի Հովհաննես Բաղրամյանին, երեւի ստացվել էր, հավանել էին, եւ դա որոշիչ եղավ իմ կյանքում. ես հասկացա, որ նկարչությունն իմ կոչումն է:
-Առաջին անգամն ես ցուցադրվում Սիսիանում, ի՞նչ տպավորություն ստացար:
-Ինձ համար շատ հետաքրքիր էր այցելուների կարծիքն ու տպավորությունը: Չգիտեմ` ինչքանով եմ կարողացել նրանց վրա տպավորություն թողնել, բայց մի բան ակնհայտ էր` ցուցահանդեսից դուրս եկած մարդը նույնը չէր, ինչ ցուցասրահ էր մտել, նրա դեմքի արտահայտությունն ավելի բարի էր, տրամադրությունը` բարձր եւ հուզական:
-Հե՞շտ ես բաժանվում քո նկարներից:
-Պատվերներից սովորաբար ավելի հեշտ, իսկ ինքնաբուխ արված նկարներից` դժվար:
-Հե՞շտ է պատվերով աշխատելը:
-Դժվար է եւ ոչ հաճելի. պատվիրատուն իր պահանջներն ունի, որը երբեմն գեղարվեստից շատ հեռու է, իսկ ես միայն գումարի համար չեմ նկարում եւ փորձում եմ միշտ հավատարիմ մնալ գեղագիտական իմ ընկալումներին, որը շատ հաճախ չի համընկնում պատվիրատուի ընկալումների հետ:
-Քո ցուցահանդեսում գերիշխում են դիմանկարները: Դա հատո՞ւկ ոճ է քեզ համար:
-Առանձնապես հատուկ չէ: Ինքնին այդպես է ստացվել: Դա գալիս է նկարչի նախասիրությունից: Իմ դիմանկարները հիմնականում կոմպոզիցիոն են. պահեր, դրվագներ, հետաքրքիր, ազդեցիկ իրադարձությություններ, որոնք հարստացնում, լրացնում են ասելիքը եւ դառնում կոմպոզիցիա: Ինձ համար կարեւորը ասելիքն է: Եթե ասելիք չունես, անիմաստ է նկարելը:
-Ասում են` դիմանկարչությունը ամենաբարդ ժանրն է:
-Եթե հոգեբանության զգացողություն կա, դժվարություն չկա: Եթե բնորդի կերպարը, էությունը, անհատականությունը  ճանաչում ես, որսում ես, դժվարություն չկա:
-Ինչպե՞ս ես ընտրում բնորդին, անպայման պիտի սիրո՞ւն լինի:
-Նպատակադրված չեմ ընտրում: Եթե հավանում եմ, առաջարկում եմ բնորդել: Սիրունությունն էլ դեռեւս չի նշանակում, թե լավ բնորդ կլինի: Սեզանի «Լողացող կանայք» նկարը, ուր մարմինները «դեֆորմացված են», «գեղեցիկ չեն, սիրուն չեն», բայց գեղագիտական շատ բարձր արժեք ունի: Յուրաքանչյուր մարդ ունի իր յուրահատուկ դեմքը, չի կարելի ասել` մի դեմքը վատն է, մյուսը` լավը: Ուղղակի կան դեմքեր, որոնք ավելի հետաքրքիր են, ընդգծված են դիմագծերը, ինչ-որ գիծ ավելի է արտահայտում նրա բնավորությունը, էությունը:
-Դիմանկարից բացի ի՞նչ ես նախընտրում նկարել:
-Առօրյան: Ես նկարում եմ այն, ինչը տեսնում եմ, ինչը ապրում եմ: Ամեն տեղ եւ ամեն ինչի մեջ էլ հետաքրքրությունկա, պիտի կարողանաս տեսնել եւ արտահայտել գույնի լեզվով: Ես այն համոզմանն եմ, որ ամեն նկարիչ նկարում է ինքն իրեն: Անգամ` նատյուրմորտի մեջ իմ եսն է, իմ ինքնությունն է:
-Մեր օրերում երաժշտության մեջ, կինոյում, արվեստում, ընդհանրապես գեղարվեստը անկում է ապրում, նկարչության մե՞ջ էլ այդպես է:
-Գեղանկարչության պահանջարկը կինոյի եւ երաժշտության չափ մեծ չէ, բայց այստեղ էլ ավելմունք կա, եւ դժվար է պահպանել իսկական գեղարվեստը: Ես փորձում եմ հավատարիմ մնալ գեղարվեստի իմ  ընկալումներին եւ չգնալ խեղաթյուրված ձեւերի ետեւից:
-Լինո՞ւմ է շատ սիրած եւ չսիրած նկար:
-Իհարկե` լինում է: Չհավանած նկարը ջնջում եմ , նորից նկարում: Իմ կարծիքով` ցանկացած նկար մնում է անավարտ: Դա հետաքրքիր զգացողություն է, եւ դա լավ է, մեջդ միշտ ապրում է կատարելության հասնելու մղումը, ձգտումը, տենչը, որին երբեք չես հասնում, որովհետեւ կատարյալ միայն Աստված է: Բայց կատարելության տանող ճանապարհին էլ հենց ծնվում են արվեստի գլուխգործոցները:

Զրույցը վարեց
Արեւհատ ԱՄԻՐՅԱՆԸ

Ավելացնել կարծիք

Ձեր էլփոստի հասցեն չի հրապարակվելու: Պահանջվող դաշտերը նշված են *