Թիվ 4-5(121-122), 2010 Մարտ

ՄԱՅՐՍ

Համո ՍԱՀՅԱՆ Դու իմ միակն էիր, ինչպես Հայաստանս, Տանս ճրագն էիր եւ ծուխն էիր տանս: Քոնը` իմն էր, իմը` քոնն էր հավիտյանս, Դու իմ միակն էիր, ինչպես Հայաստանս: Իմ տերությունն էիր եւ իմ երկիրն էիր, Լրումն ու լիրն էիր, ճակատագիրն

ՏՈՆ, ՈՐԸ ՉԻ ԾԵՐԱՆՈՒՄ

2010_29

1810թ.-ին Կոպենհագենում տեղի ունեցած սոցիալիստների համաժողովում Մարտի 8-ի տոնը հռչակվեց կանանց տոն: ՈՒ քանի որ կանայք նաեւ մայր են, գարնանային այդ տոնը համադրվեց ու զուգահեռվեց որպես մայրերի ու կանանց տոն: Եվ ահա 100 տարի տոնը ոչ միայն չի ծերանում, այլեւ

ՆՈՐԻՑ ԼԱՎԻ ՀՈՒՅՍՈՎ ԱՊՐՈՂ ԱՅՍ ՇԵՆԱԹԱՂՑԻՔ

2010_34

Շենաթաղի համայնքապետ Երջանիկ Մուսայելյանը մեզ դիմավորեց գյուղապետարանի բակում: Նկատելով մեր հիացմունքը եւ զարմանքը գյուղապետարանի շենքը տեսնելով, ասաց՝ «Հետո էլ ասում են՝ Երջոն մեծ-մեծ խոսում է: Դատարկ տեղը հո չե՞մ խոսում: Մանկապարտեզի նախկին կիսախարխուլ, ավերակ շինությունը վերանորոգել, կահավորել, լավ պայմաններով գյուղապետարանի 

ՀԱՅ ԿԻՆԸ ՆՈՒՅՆՔԱՆ ԵՐԿՐԱՊԱՀ Է

2010_36

«ԿՆՈՋ ՆԿԱՏՄԱՄԲ ՍԻՐՈՒՑ Է ԾՆՎԵԼ ԱՄԵՆ ԳԵՂԵՑԻԿԸ ԵՐԿՐԻ ՎՐԱ» 18-ամյա Դավիթ Միքայելյանը հորը չի հիշում, չի՛ տեսել: Հայրը զոհվել է 1992թ.-ի սեպտեմբերի 13-ին Սուարաս գյուղի ինքնապաշտպանական մարտերի ժամանակ, երբ Դավիթն ընդամենը 15 օրեկան էր: Հոր բացակայությունը, պակասը փորձել է «լցնել»

ՇՆՈՐՀԱՎՈՐ ԳԱՐՆԱՆԱՅԻՆ ՏՈՆԴ, ՄԱՐԻԵՏԱ ՄԱՅՐԻԿ

2010_37

«ԿՆՈՋ ՆԿԱՏՄԱՄԲ ՍԻՐՈՒՑ Է ԾՆՎԵԼ ԱՄԵՆ ԳԵՂԵՑԻԿԸ ԵՐԿՐԻ ՎՐԱ» Արդեն 14 տարի ահա այսպես Մարիետա Սուլեյմանյանն ամեն Աստծու օր խոնարհվում է որդու հիշատակին իրենց տան բակում կանգնեցված հուշաղբյուրին, իր չցամաքող արցունքները խառնում ցայտաղբյուրի շիթերին, սրտի մաղթանքն ու օրհնանքը տալիս ապրողներին

ՆՈՐ ՍԵՐՆԴԻ ԿԱՆԱՅՔ

2010_38

«ԿՆՈՋ ՆԿԱՏՄԱՄԲ ՍԻՐՈՒՑ Է ԾՆՎԵԼ ԱՄԵՆ ԳԵՂԵՑԻԿԸ ԵՐԿՐԻ ՎՐԱ» Հայ կնոջ ավանդական կերպարին` մեր տատիկներին ու մայրերին, փոխարինելու է եկել կանանց մի նոր սերունդ` առավել անկաշկանդ եւ ժամանակակից: Կնոջ մեզ հայտնի առաքելություններին` տան կին, մայր, հարս, լրացնելու է եկել հասարակության

ԲՈԼՈՐ ԳԱՐՈՒՆՆԵՐԸ՝ ՄԱՅՐԻԿՆԵՐԻՆ

2010_39

«ԿՆՈՋ ՆԿԱՏՄԱՄԲ ՍԻՐՈՒՑ Է ԾՆՎԵԼ ԱՄԵՆ ԳԵՂԵՑԻԿԸ ԵՐԿՐԻ ՎՐԱ» Գարունը թիվ 4 մանկապարտեզի ավագ  խմբի թոթովախոս սաների զվարթ ձայնով եկել-լցվել էր հանդիսությունների դահլիճ, ալեկոծել ու խռովել «Բոլոր գարունները՝ մայրիկներին» միջոցառման մասնակից մայրերի ու տատիկների սիրտը: ՈՒ սաներից ամեն մեկը մի-մի

«ԵՍ ԵՄ ՄՆՈՒՄ ԼՈԿ ԻԲՐԵՒ ՀՈՒՇ ԵՒ ԻԲՐԵՒ ՎԿԱ»

2010_40

96-ամյա Գալուստ Գալստյանի կամ՝ ինչպես շենաթաղցիներն են նրան ասում՝ ընկեր Ռուբենի համար կյանքը թերթվող հուշերի գիրք չէ միայն: Նա Շենաթաղի կենսագրության մի մասնիկն է՝ գոհ՝ ունեցածով, գոհ՝ ապրածից, մաղթանքը ոչ թե «ապրեք երեխեք, բայց մեզ պես չապրեքն է», այլ՝ թող

ՅՈԹԸ ՈՐԴՈՎ ՍԵՂԱՆ ՆՍՏՈՂ ՄԻ ԸՆՏԱՆԻՔ

2010_41

Արտաշես Ղազարյանի տունը նեղվածք էր, շատ նեղվածք բազմանդամ ընտանիքի համար. մեկ սենյակ եւ մեկ պատշգամբ: Կապուտաչ, կլորերես, շիկամազ աղջնակները աթարի վառարանն էին փորձում վառել, ընտանիքի մայրը՝ Ծովինարը մի քիչ շփոթվեց անկոչ հյուր լրագրող տեսնելով: Բայց հյուրը Աստծունն է, ու թեեւ

«ՀԱՅ-ԹՈՒՐՔԱԿԱՆԻՑ» ՄԻՆՉԵՒ… 20 ԴՐԱՄԱՆՈՑ ԿԱՐՏՈՖԻԼ

2010_42

Մազախռիվ այս մարդկանց հանդիպեցինք «գյուղամիջում»: Գյուղում մի քանի այսպիսի «գյուղամեջ» կա, երբ անասունը ջրելուց, գոմը հավաքելուց հետո մի քանի րոպե նրանք նստում են «փափուկ» քարերին, օրվա հարցուփորձը անում, «աշխարհի բեռը շալակում», հայ-թուրքական արձանագրությունը քննում-քննարկում, որ նորից դառնան իրենց տան-դռան-գոմ ու